Hier ben ik. Stuur mij.

Hier ben ik. Stuur mij.

 

Een sprong in het diepe

 

Hier ben ik.

Tijdens een kerkdienst werd er gepreekt over Jesaja 6:8.

 

Daarop hoorde ik de stem van de Heer zeggen:

'Wie zal ik sturen? Wie zal namens ons gaan?

' Ik antwoordde: 'Hier ben ik, stuur mij.' (Jesaja 6:8)

 

En terwijl ik niet meer weet waar de preek precies over

ging, weet ik wel dat ik mij de hele preek afgevraagd

heb of ik als ik oog in oog zou staan met God mijn

hand op zou durven steken en zeggen: 'Hier ben ik,

stuur mij.'

 

Want waar begin je aan? Het is niet zo dat het van

tevoren ook duidelijk is wat de bedoeling is van het

plan. Het enige wat je zeker weet is dat er een plan is.

En soms weet je dat niet eens zeker. En ik zat daar in

de kerkdienst, en aan het eind van de dienst vroeg de

spreker wie allemaal tegen God zou willen zeggen:

'Hier ben ik, stuur mij.' Om mij heen gingen allemaal

mensen staan, allemaal bereid om te zeggen: 'Hier ben

ik, stuur mij.'

 

Terwijl ik naar deze mensen keek dacht ik: jullie

hebben wel lef. Tegen God te zeggen, stuur mij. Maar

als puntje bij paaltje komt, wie gaat er dan ook echt?

Nu klinkt dit natuurlijk wat cynisch. Maar wees even eerlijk, hoe vaak heb jij als christen gezegd, ik ga er volledig voor, om daarna weer in je leven te duiken en te vergeten dat je heb gezegd ik ga er voor?

 

Twijfel komt bij mij in ieder geval vaak om de hoek kijken. Want er zijn vast mensen die beter zijn toch? Mensen die beter zijn in spreken, mensen die beter zijn in organiseren, mensen die beter zijn in ... (vul maar in). Laat ik eerlijk zijn: er zijn inderdaad mensen die beter zijn dan ik/jij. Maar zijn zij ook bereid om het te doen?

 

Als ik een lijst maak met waar ik goed in ben kan ik achter elk punt wel een naam zetten van iemand die ik beter vind dan ikzelf. En dat heb ik ook jarenlang gebruikt om het vooral zelf maar niet te gaan doen. Maar negen van de tien keer gebeurd het dan helemaal niet, of wordt het gedaan door mensen wiens talenten op hele andere vlakken liggen. Want zij hebben besloten dat ze het wel doen, ook al zijn ze er misschien niet zo geschikt voor. En durf ik dan te zeggen dat ik het met mijn talenten 'beter' zou hebben gedaan? Ja, maar tegelijk kan en mag ik niet zeggen dat ik het beter had gedaan, want ik heb het helemaal niet gedaan.

 

Waardoor laat jij je tegenhouden? Waardoor laat ik me tegenhouden? En is dat terecht?

 

Stuur mij.

Stuur mij. Stuur mij. Stuur mij. Dat roept mijn hart van binnen terwijl de twijfel toeslaat en ik mijn mond niet open doe.

 

Dat klinkt wel heel dramatisch, maar dit is precies wat er gebeurd. Tegen mijn man zeg ik ook wel eens, je zou naar mijn hart moeten lusiteren en niet naar mijn woorden. Wat natuurlijk niet kan, want ook al kan hij goed tussen de lijnen doorlezen in wat ik zeg, als hij daarnaast ook nog moet gaan raden wat mijn hart roept dan wordt het wel een heel moeilijk geheel voor hem. En als ik niks zeg over wat er in mij omgaat wordt het onmogelijk om te weten wat er gebeurd.

 

Vaak wordt gezegd dat God er uiteindelijk wel voor zorgt dat je gaat doen waar je voor geschapen bent. Tegelijk wordt er ook gezegd dat God je niet zal dwingen, dat Hij een gentleman is. Dat klinkt niet als iets dat samengaat in mijn beleving.

 

Zou God misschien wachten op het moment dat ik niet mijn twijfel uitspreek, maar mijn hart. Zou hij wachten op het moment dat ik zeg: stuur mij?

 

 

Een sprong in het diepe.

Op dit moment sta ik op een tweesprong in mijn leven. Ga ik door zoals ik altijd heb gedaan, of ga ik het anders aanpakken. Of om preciezer te zijn. Ga ik durven vertrouwen op mijn hart. Dat hart dat zegt: spring in het diepe. Durf te vertrouwen, durf te dromen, durf te doen. Luister niet meer naar de twijfel.

 

De verleiding is heel groot om bij het oude vertrouwde te blijven. Want dan kan ik blijven zeggen, er zijn zoveel anderen die dat ook kunnen, dus sla mij maar over. Tegelijk schrijf ik erover omdat ik ook wel weet dat ik deze manier van verschuilen niet lang meer kan volhouden, want het voelt ook niet goed. Elke keer als ik gezegd heb: er is vast wel iemand anders die dat kan, of gezegd heb maar die en die kan het beter dan ik, wat win ik er dan mee? Wat wint iedereen om mij heen daarmee? Want juist als ik niet laat zien waar mijn talenten liggen zal ik ook niet beter worden. Of ga ik dingen doen waar ik echt niet goed in ben, want je kan niet altijd nee zeggen natuurlijk, om dan teleurgesteld te raken omdat het niet goed ging.

 

Kortom, ik kies ervoor om in het diepe te springen. Ook als het betekend dat ik dingen ga doen waarvan ik altijd gezegd heb dat anderen er beter in zijn.

 

Niet omdat ik beter zal zijn dan een ander, maar omdat ook ik mag doen waar ik goed in ben. Laten we vooral elkaar gaan leren niet te oordelen op wie beter is dan een ander, maar helpen om het beste uit elkaars talenten te halen.

 

Laten we optimistisch zijn, want op het moment dat we elkaar helpen om samen te ontwikkelen naar wie God ons heeft bedoeld om te zijn, op dat moment verandert twijfel in zekerheid en komt Gods plan tot uitwerking.

Love to Testify

Het is mijn droom om mensen te zien opbloeien in de gaven die zij gekregen hebben en de getuigenis die zij als persoon zijn.

 

 

Wees een zegen, want een kaars verliest niets bij het aansteken van een andere kaars.

Nieuws

 

 

 

 

 

 

 

Contact

 

Commandeurstraat 30, 8251 CL Dronten

Email: info@lovetotestify.nl

Telefoon: 06 10903998

KvK-nummer: 70594783

Copyright @ All Rights Reserved